نقش سامانه های تعاملی هوشمند در تقویت انگیزه درونی و ارتقای حس خودکارآمدی فراگیران در فرآیند یادگیری

در عصر تحول دیجیتال، بهره گیری از فناوری های هوشمند در فرآیند آموزش، فرصت های بی سابقه ای را برای ارتقای کیفیت یادگیری فراهم ساخته است. سامانه های تعاملی هوشمند با ترکیب قابلیت های هوش مصنوعی و اصول طراحی بازی محور، توانسته اند تجربه ای متمایز از یادگیری را برای فراگیران خلق کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش این سامانه ها در تقویت انگیزه درونی و ارتقای حس خودکارآمدی فراگیران انجام شده است. در این مقاله، سه محور اصلی شامل شخصی سازی محتوای آموزشی، ارائه بازخوردهای تطبیقی و ایجاد چالش های متناسب با سطح توانایی فراگیران، به عنوان مولفه های کلیدی این سامانه ها مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تعامل فراگیران با محیط های یادگیری هوشمند، با ایجاد حس مالکیت بر فرآیند یادگیری و افزایش احساس پیشرفت، به تقویت انگیزه درونی منجر می شود. این سامانه ها با ارائه بازخوردهای فوری و سازنده، فراگیران را در مسیر رشد مستمر قرار داده و اعتماد به نفس آن ها را در مواجهه با تکالیف پیچیده ارتقا می دهند. همچنین، تنظیم سطح دشواری فعالیت ها متناسب با توانمندی فراگیران، تجربه ای از موفقیت و تسلط را رقم می زند که نقش موثری در شکل گیری خودکارآمدی دارد. با وجود مزایای چشمگیر، چالش هایی همچون طراحی متناسب با نیازهای فرهنگی، پیشگیری از وابستگی بیش از حد به فناوری و اهمیت نقش معلمان به عنوان تسهیل گر فرآیند یادگیری نیز مطرح است. در پایان، پیشنهادهایی برای بهره گیری هدفمند از این سامانه ها در راستای پرورش انگیزه درونی و تقویت خودکارآمدی فراگیران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سامانه های تعاملی هوشمند ، انگیزه درونی ، خودکارآمدی ، یادگیری تطبیقی ، بازخورد هوشمند ، شخصی سازی آموزشی ، طراحی بازی محور