وقتی بازخورد، مسیر یادگیری را روشن می کند، خودتنظیمی در گفتمان ارزشیابی تکوینی

در نظام های آموزشی نوین، تمرکز از سنجش کمی نتایج نهایی به سمت فرآیندهای کیفی و مستمر تغییر جهت داده است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر بازخوردهای توصیفی و کیفی بر بهبود کیفیت فرآیند یاددهی-یادگیری انجام شده است. فرضیه اصلی مطالعه بر این اساس استوار بود که بازخوردهای کیفی دقیق، زمان بندی شده و متمرکز بر تلاش و راهبرد (به جای هوش ذاتی)، موجب افزایش انگیزه درونی و توسعه مهارت های خودتنظیمی در فراگیران می شود. روش پژوهش به صورت کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای تعاملات معلم و دانش آموز در محیط کلاس درس بوده است. یافته ها نشان داد که وقتی بازخورد دارای ویژگی های شفافیت، عمل گرایی و هدایت کنندگی باشد، دانش آموزان قادر به شناسایی شکاف های شناختی خود شده و استراتژی های یادگیری موثرتری را اتخاذ می کنند. همچنین، نتیجه گرفته شد که فرهنگ سازی مثبت پیرامون خطا به عنوان بخشی طبیعی از یادگیری، همراه با ارزیابی کیفی مستمر، فضای امن روانی لازم برای عمق بخشیدن به یادگیری را فراهم می آورد. بنابراین، بازطراحی ابزارهای ارزشیابی بر پایه معیارهای کیفی، کلید اصلی ارتقای پایداری یادگیری است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی کیفی ، بازخورد سازنده ، خودتنظیمی یادگیری ، ارزشیابی تکوینی ، فرآیند یاددهی-یادگیری