نقش مربیگری تحصیلی در ارتقای خودکارآمدی دانش آموزان

مربیگری تحصیلی به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی، با تمرکز بر هدایت، حمایت و توانمندسازی دانش آموزان، نقش مهمی در ارتقای خودکارآمدی آنان ایفا می کند. خودکارآمدی به باور دانش آموز نسبت به توانایی خود در انجام موفقیت آمیز تکالیف و غلبه بر چالش های آموزشی اشاره دارد و یکی از عوامل کلیدی موفقیت تحصیلی، انگیزش، پشتکار و سلامت روان محسوب می شود. هدف این مقاله، بررسی نقش مربیگری تحصیلی در تقویت ابعاد مختلف خودکارآمدی دانش آموزان از طریق ایجاد اهداف روشن، بازخورد سازنده، افزایش انگیزش درونی، توسعه مهارت های خودتنظیمی و بهبود مسئولیت پذیری است. پژوهش حاضر با روش مروری و تحلیل منابع علمی داخلی و خارجی انجام شده و یافته ها نشان می دهد که تعامل مستمر میان مربی و دانش آموز، شناسایی نقاط قوت و ضعف، آموزش راهبردهای یادگیری و حمایت عاطفی می تواند احساس شایستگی، اعتمادبه نفس و تاب آوری تحصیلی را به طور معناداری افزایش دهد. همچنین، مربیگری تحصیلی با تقویت مهارت های برنامه ریزی، مدیریت زمان، حل مسئله و تصمیم گیری، زمینه دستیابی به عملکرد تحصیلی مطلوب تر را فراهم می سازد. بر این اساس، بهره گیری از برنامه های مربیگری تحصیلی در مدارس می تواند به عنوان راهبردی اثربخش برای ارتقای خودکارآمدی، بهبود کیفیت یادگیری و پرورش دانش آموزانی مستقل، مسئولیت پذیر و موفق مورد توجه سیاست گذاران و دست اندرکاران نظام تعلیم و تربیت قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مربیگری تحصیلی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری خودتنظیم