تاثیر روش تدریس مشارکتی بر یادگیری درس علوم در دوره ابتدایی

روش تدریس مشارکتی یکی از رویکردهای فعال یاددهی–یادگیری است که بر تعامل، همیاری، مسئولیت پذیری مشترک و مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری تاکید دارد. این روش در سال های اخیر به عنوان یکی از شیوه های موثر در آموزش علوم دوره ابتدایی مورد توجه پژوهشگران و معلمان قرار گرفته است؛ زیرا درس علوم ماهیتی اکتشافی، تجربه محور و مسئله محور دارد و با روش های سنتی مبتنی بر سخنرانی و حفظ کردن، به خوبی به اهداف خود نمی رسد. هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر روش تدریس مشارکتی بر یادگیری درس علوم در دوره ابتدایی است. این پژوهش به صورت مروری تحلیلی انجام شده و بر پایه منابع فارسی و خارجی، ابعاد مختلف اثرگذاری یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی، خلاقیت، مهارت های فرایندی علوم، انگیزش، تعامل اجتماعی و ماندگاری یادگیری تحلیل شده است. نتایج پژوهش ها نشان می دهد که به کارگیری روش های مشارکتی مانند جیگسا، STAD، همیاری و کارگروهی، باعث افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت فهم مفاهیم علمی، بهبود مهارت های مشاهده، فرضیه سازی و نتیجه گیری، و افزایش علاقه به درس علوم می شود. با این حال، موفقیت این روش وابسته به عواملی مانند مهارت معلم، مدیریت کلاس، طراحی مناسب فعالیت ها و تناسب روش با سطح رشدی دانش آموزان است. در مجموع، روش تدریس مشارکتی می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در آموزش علوم دوره ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مشارکتی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش علوم ، دوره ابتدایی ، پیشرفت تحصیلی ، روش های فعال تدریس