ارزیابی نقش سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) در تصمیم گیری های شهرسازی و صدور مجوزهای ساختمانی

با گسترش سریع جمعیت شهرنشین و پیچیدگی های ناشی از توسعه شهری در قرن بیست و یکم، مدیریت فضایی و اتخاذ تصمیمات مبتنی بر داده به یکی از حیاتی ترین نیازهای مدیریت شهری تبدیل شده است. این مقاله به بررسی و تحلیل نقش راهبردی سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) در فرآیندهای برنامه ریزی شهری و بهبود دقت در صدور مجوزهای ساختمانی می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تبیین چگونگی انتقال از مدیریت سنتی و بر پایه کاغذ به مدیریت هوشمند و مبتنی بر مکان است که می تواند دقت تصمیم گیری را به طور چشمگیری افزایش دهد. در این مقاله، با استفاده از روش تحلیل محتوایی و مرور ادبیات علمی اخیر، بررسی می شود که چگونه لایه های اطلاعاتی مختلف (مانند کاربری اراضی، توپوگرافی، زیرساخت های خدماتی و محدودیت های زیست محیطی) در کنار هم قرار می گیرند تا فرآیند صدور مجوزهای ساختمانی را از یک روال اداری صرف، به یک فرآیند مهندسی شده و دقیق تبدیل کنند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که استفاده از GIS نه تنها باعث کاهش زمان پاسخگویی به درخواست های ساختمانی می شود، بلکه با شناسایی تداخلات مکانی پیش از وقوع، نقش مهمی در کاهش فساد اداری و جلوگیری از تخلفات ساختمانی ایفا می کند. همچنین، این سیستم ابزاری قدرتمند برای ارزیابی پایداری شهری و مدیریت ریسک های کالبدی در برابر بلایای طبیعی فراهم می آورد. در نهایت، مقاله بر ضرورت یکپارچه سازی پایگاه های داده مکانی در سازمان های شهرداری برای دستیابی به شهر هوشمند تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) ، برنامه ریزی شهری ، صدور مجوز ساختمانی ، تصمیم گیری مکانی ، مدیریت شهری هوشمند