طراحی مدل «ورزش در محیط های غیر-هموار» برای غلبه بر عدم استاندارد بودن کف پوش و فضای حیاط مدارس

فعالیت بدنی منظم یکی از مهم ترین عوامل ارتقای سلامت جسمانی، روانی و اجتماعی دانش آموزان محسوب می شود، اما فراهم نبودن فضاهای ورزشی استاندارد در بسیاری از مدارس، به ویژه نامناسب بودن کف پوش و ناهموار بودن حیاط مدارس، اجرای مطلوب برنامه های تربیت بدنی را با چالش های متعددی مواجه کرده است. پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل «ورزش در محیط های غیرهموار» به منظور افزایش ایمنی، کارایی و اثربخشی فعالیت های ورزشی در شرایط محدودیت های محیطی انجام شده است. در این مدل تلاش شده است با بهره گیری از اصول فیزیولوژی ورزشی، کنترل بار تمرینی، اصلاح الگوهای حرکتی، انتخاب فعالیت های سازگار با محیط و مدیریت خطر، امکان اجرای برنامه های ورزشی در فضاهای غیراستاندارد مدارس فراهم شود. همچنین بر نقش معلمان تربیت بدنی در ارزیابی محیط، تعدیل تمرین ها و پیشگیری از آسیب های احتمالی تاکید شده است. انتظار می رود اجرای این مدل ضمن افزایش مشارکت دانش آموزان در فعالیت بدنی، موجب کاهش آسیب های ورزشی، ارتقای کیفیت آموزش تربیت بدنی و بهره برداری بهینه از امکانات موجود مدارس شود.

کلیدواژه ها:

ورزش مدرسه ، محیط های غیرهموار ، کف پوش غیراستاندارد ، تربیت بدنی ، ایمنی ورزشی