متاورس در مدرسه؛ تجربه یادگیری غوطه ورانه و مزایای کاربرد واقعیت مجازی در تدریس

گسترش فناوری های نوین آموزشی، زمینه ظهور شیوه های جدید یاددهی یادگیری را فراهم کرده است. یکی از مهم ترین این فناوری ها، متاورس و محیط های یادگیری غوطه ورانه مبتنی بر واقعیت مجازی است که می تواند تجربه آموزشی دانش آموزان را از چارچوب های سنتی فراتر برده و فرصت تعامل مستقیم با محیط های شبیه سازی شده را فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تجربه های عملی دبیران دوره متوسطه اول و دوم از کاربرد متاورس و واقعیت مجازی در فرآیند تدریس انجام شده است. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر روایت تجربه های آموزشی پنج معلم از مدارس متوسطه اول و دوم شهرستان سنندج است. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته، گزارش تجربه های کلاسی و تحلیل بازخورد دانش آموزان گردآوری شده است. یافته های حاصل از تجربه معلمان نشان داد که استفاده از ابزارهای واقعیت مجازی موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت انگیزه یادگیری، بهبود درک مفاهیم انتزاعی و ایجاد فرصت برای یادگیری اکتشافی شده است. دبیران شرکت کننده در این پژوهش، کاربرد متاورس را در درس هایی مانند علوم تجربی، زبان انگلیسی، تاریخ، جغرافیا و فیزیک موثر دانسته و معتقد بودند که محیط های سه بعدی و تعاملی، امکان تجربه موقعیت هایی را فراهم می کنند که در فضای واقعی مدرسه دسترسی به آن ها دشوار است. با وجود مزایای قابل توجه، محدودیت هایی مانند کمبود تجهیزات، نیاز به توانمندسازی معلمان، مشکلات زیرساختی و هزینه های اجرایی نیز از سوی مشارکت کنندگان مطرح شد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که متاورس می تواند به عنوان مکملی اثربخش برای تدریس سنتی، نقش مهمی در حرکت مدارس به سوی یادگیری عمیق، فعال و دانش آموزمحور ایفا کند.

کلیدواژه ها:

متاورس آموزشی ، واقعیت مجازی ، یادگیری غوطه ورانه ، فناوری آموزشی ، تجربه معلمان ، تدریس نوین ، مدارس متوسطه ، یادگیری تعاملی