فشار نهادی مقررات و سیاست های شهری به عنوان تعدیل گر رابطه هوش مصنوعی و تصمیم گیری مدیریتی

مقاله حاضر با تمرکز بر نقش تعدیل گر فشار نهادی، مقررات و سیاست های شهری در رابطه میان هوش مصنوعی و تصمیم گیری مدیریتی در پروژه های انبوه سازی اصفهان تدوین شده است. مبنای نظری مقاله از نظریه نهادی، ادبیات مدیریت پروژه، مطالعات تصمیم گیری و مبانی فناوری های هوشمند اخذ شده و بر این پیش فرض استوار است که فناوری در خلا عمل نمی کند، بلکه در چارچوب قواعد رسمی، هنجارهای حرفه ای، انتظارات شهرداری، ضوابط شهرسازی، الزامات زیست محیطی و سیاست های توسعه شهری معنا می یابد. مسئله اصلی مقاله این است که فشار نهادی چگونه می تواند اثر هوش مصنوعی بر تصمیم گیری مدیریتی را تقویت یا تضعیف کند. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر تحلیل مفهومی مدل پژوهش، استخراج ابعاد فشار نهادی و بازسازی سناریوهای تصمیم گیری در پروژه های انبوه سازی است. یافته ها نشان می دهد فشار نهادی در صورت شفافیت، ثبات، دیجیتالی بودن فرآیندها و حمایت از نوآوری، اثر هوش مصنوعی را تقویت می کند؛ اما در صورت ابهام، تغییرپذیری، تعارض میان نهادها و ضعف داده های شهری، می تواند از اثربخشی سامانه های هوشمند بکاهد. مقاله در پایان یک ماتریس راهبردی برای مدیریت تعامل فناوری و نهادها در انبوه سازی اصفهان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فشار نهادی ، مقررات شهری ، سیاست شهری ، هوش مصنوعی ، تصمیم گیری مدیریتی ، انبوه سازی اصفهان ، نظریه نهادی