تاثیر فلسفه وجودی بر اشعار سهراب سپهری

سهراب سپهری یکی از متمایزترین و ژرف اندیش ترین صداهای شعر معاصر ایران است که با تلفیق هنرمندانه مفاهیم عرفانی، بینش پدیدارشناسانه و دغدغه های عمیق هستی شناختی، نقشی بی بدیل در بازتعریف رابطه انسان مدرن با جهان پیرامون خود ایفا کرده است. پژوهش جامع حاضر با رویکردی توصیفیتحلیلی و با تکیه بر مبانی «فلسفه وجودی»و رویکردهای پدیدارشناختی، می کوشد نشان دهد که سپهری چگونه با عبور انتقادی از روزمرگی و نقد رادیکال ازخودبیگانگی در عصر ماشینیسم، هویتی اصیل و مبتنی بر وحدت ارگانیک با طبیعت را برای انسان معاصر صورت بندی می کند. بدین منظور، مجموعه ای هدفمند از مضامین اشعار وی با تمرکز بر محورهای بنیادین «نقد زندگی ماشینی»، «پدیدارشناسی ادراک و طبیعت»، «جستجوی خود واقعی» و «عادت ستیزی» برگزیده شده و در پرتو آرای متفکرانی چون مرلو پونتی، اریک فروم و رهیافت های عرفان اسلامی و مکتب متافیزیک انگلستان مورد واکاوی قرار گرفته اند. یافته های این پژوهش نشان می دهند که سپهری از طریق شالوده شکنی تصویر انسان مسخ شده مدرن، دعوت به کشف دوباره جهان ادراک حسی (به ویژه از طریق نمادهایی چون درخت) و فراخواندن مخاطب به پذیرش صلح درونی و هنجارگریزی معرفت شناختی، مسیری نوین برای دستیابی به «خود آرمانی» و رهایی از بحران های وجودی ترسیم می کند. اهمیت راهبردی این پژوهش در ارائه خوانشی عمیقا میان رشته ای از شعر سپهری نهفته است که دیالکتیک پیچیده میان نوآوری های زیبایی شناختی و تاملات فلسفی او را در بستر پرآشوب جهان معاصر آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

سهراب سپهری ، فلسفه وجودی ، پدیدارشناسی ، ازخودبیگانگی ، طبیعت ، خود واقعی ، شعر معاصر فارسی