طراحی مدل تلفیقی آموزش مجازی، یادگیری خودگردان و فناوری های نوین آموزشی برای ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان

تحول در نظام های آموزشی و نیاز روزافزون به ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان در عصر اطلاعات، بازنگری در الگوهای تدریس و تلفیق رویکردهای فعال آموزشی با فناوری های نوین را به یک ضرورت حیاتی بدل ساخته است. هدف از مقاله مروری حاضر، طراحی مدل تلفیقی آموزش مجازی، یادگیری خودگردان و فناوری های نوین آموزشی به منظور ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان و تبیین ابعاد و سازوکار های اجرایی آن است. در این بررسی جامع، ابعاد روانی، شناختی و پداگوژیک آموزش دیجیتال، نقش راهبردهای خودتنظیمی و فراشناختی در یادگیری، و ظرفیت های فناوری های نوظهور نظیر شبیه سازها، سامانه های مدیریت یادگیری و ابزارهای تعاملی مورد تحلیل توصیفی-تحلیلی قرار گرفته است. یافته های به دست آمده از سنتز ادبیات پژوهشی نشان می دهند که آموزش مجازی هنگامی به یادگیری عمیق و پایدار منجر می شود که با راهبردهای یادگیری خودگردان (برنامه ریزی، خودپایشی و ارزشیابی) تلفیق شده و از فناوری های نوین آموزشی به عنوان دست آویزهای شناختی استفاده نماید. این مدل تلفیقی با ایجاد بستر هم افزایی میان عاملیت دانش آموز، پداگوژی فعال معلم و جذابیت بصری و تعاملی ابزارهای دیجیتال، موجب ارتقای ابعاد گوناگون کیفیت یادگیری از جمله درک مفهومی، تفکر انتقادی، انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی یادگیرندگان می گردد. همچنین گنجاندن اصل تمایزیافتگی آموزشی در این مدل، امکان پاسخ گویی به نیازهای فردی و سبک های گوناگون یادگیری را فراهم می سازد. مدل طراحی شده در این مقاله با ارائه ی یک فرآیند پنج مرحله ای منسجم شامل تحلیل نیازها و زیرساخت های دیجیتال، سناریونویسی مسئله محور، بکارگیری ابزارهای تعاملی نوین، پشتیبانی و داربست بندی فراشناختی، و ارزشیابی جامع عملکردی، نقشه راهی کاربردی برای معلمان و طراحان آموزشی ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، یادگیری خودگردان ، فناوری های نوین آموزشی ، کیفیت یادگیری ، مدل تلفیقی.