بازیهای آموزشی درافزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان

بازی و به ویژه نقش آفرینی آموزشی از دیرباز در برنامه های یادگیری کودکان و نوجوانان به کار رفته است. پژوهش های روان شناسی تربیتی و علوم شناختی نشان می دهند که وقتی یادگیری در قالب سناریو، نقش، هدف و بازخورد تعاملی سازمان دهی می شود، انگیزش درونی، تعلق اجتماعی و احساس شایستگی تقویت می شود. این مقاله با تکیه بر نظریه های انگیزش یادگیری (از جمله نظریه خودتعیین گری، یادگیری تجربی و یادگیری اجتماعی–فرهنگی)، مکانیسم های اثرگذاری نقش بازی بر انگیزه را توضیح می دهد، انواع و الگوهای طراحی را مرور می کند، شواهد تجربی را جمع بندی می کند و برای معلمان و مشاوران مدرسه راهبردهای عملی پیشنهاد می دهد. یافته های ادبیات حاکی از آن است که نقش بازی آموزشی—در صورت هم راستایی با اهداف درسی، امنیت روانی کلاس و ارزیابی عادلانه—می تواند مشارکت، پایداری تلاش و نگرش مثبت به یادگیری را افزایش دهد؛ هرچند کیفیت طراحی، نقش معلم و زمینه فرهنگی–اجتماعی کلاس، اثر نهایی را تعیین می کنند.

کلیدواژه ها:

نقش بازی آموزشی ، انگیزه یادگیری ، انگیزش درونی ، یادگیری فعال ، خودتعیین گری ، بازی گونگی