چگونه توانستم مشکل رفتاری ناهنجاری ارتباطی، پرخاشگری شدید و اعتیاد به گوشی هوشمند دانش آموزم «محمدرضا پورحبیب» (طیف اتیسم با هوش بهر عادی) را حل کرده و محتوای آموزشی پایه اول عادی را به او آموزش دهم؟ فاطمه دژبان

پژوهش حاضر با هدف کاهش رفتارهای پرخاشگرانه، کنترل ناهنجاری های ارتباطی، رفع وابستگی مخرب به گوشی هوشمند در دانش آموز کلاس اول با تشخیص اختلال طیف اتیسم و هوش بهر عادی به نام «محمدرضا پورحبیب» و در نهایت آموزش موفقیت آمیز پایه اول عادی به وی در دبستان استثنایی پویش تبریز انجام شده است. محمدرضا به دلیل ناهنجاری های رفتاری شدید و عدم همکاری در کلاس، دو سال از تحصیل بازمانده بود. در این اقدام پژوهی، با تکیه بر تخصص های کودکیاری، آموزش قرآن و ادبیات و با مشارکت فعال اولیای دانش آموز، برنامه ای گام به گام طراحی و اجرا شد.با استفاده از روش های نوین آموزشی شامل تحلیل رفتار کاربردی (ABA)، داستان های اجتماعی مصور، روش پکس (PECS) برای ارتباط، ساخت ابزارهای کمک آموزشی اختصاصی لمسی (مانند حروف سمباده ای و جعبه شن)، و قراردادهای رفتاری با محوریت کاهش تدریجی استفاده از گوشی، تغییرات چشمگیری حاصل شد. نتایج شواهد ۲ نشان داد که رفتارهای پرخاشگرانه و جیغ زدن های محمدرضا تا ۸۵ درصد کاهش یافت، اعتیاد به گوشی به حداقل رسید و وی توانست کتاب های پایه اول عادی را با موفقیت و به نحو احسن یاد بگیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اتیسم ، اقدام پژوهی ، پرخاشگری ، اعتیاد به گوشی هوشمند ، مهارت های ارتباطی ، PECS ، داستان اجتماعی ، تقویت ژتونی ، آموزش پایه اول ، آموزش دانش آموزان استثنایی