ارزیابی آمادگی معلمان برای اجرای رویکرد یادگیری مبتنی بر بازی در مدارس ابتدایی

تحول در نظام های آموزشی و ضرورت گذار از روش های تدریس سنتی به سمت الگوهای فعال و تعاملی، محور اصلی اصلاحات برنامه درسی در دوره ابتدایی را تشکیل می دهد. در این میان، رویکرد یادگیری مبتنی بر بازی به عنوان راهکاری نوآورانه و اثربخش برای تعمیق درگیری شناختی، افزایش انگیزش و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان شناخته شده است. با این حال، تحقق موفقیت آمیز و استقرار پایدار این رویکرد در کلاس درس، بیش از هر چیز به میزان آمادگی همه جانبه معلمان به عنوان کارگزاران اصلی تغییر بستگی دارد. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی جامع ابعاد مختلف آمادگی معلمان شامل آمادگی دانش پداگوژیک، آمادگی نگرشی و باورهای خودکارآمدی، آمادگی فناورانه و توانایی مدیریت کلاس های بازی محور در مدارس ابتدایی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و به روش مروری-کتابخانه ای از طریق بررسی اسنادی منابع علمی معتبر انجام شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که آمادگی معلمان سازه ای چندبعدی است که نقص در هر یک از ابعاد آن می تواند مانعی جدی در اجرای رویکرد یادگیری مبتنی بر بازی ایجاد کند. بر اساس بررسی متون، اکثر معلمان دوره ابتدایی اگرچه نگرش مثبتی به ارزش آموزشی بازی دارند، اما در ابعاد دانش پداگوژیک محتوا، طراحی سناریوهای بازی محور، به کارگیری فناوری های جدید و ارزشیابی تکوینی با چالش های اساسی مواجه هستند. همچنین ارزیابی آمادگی معلمان در آموزش فراگیر نشان داد که توانمندی معلمان برای مناسب سازی بازی ها جهت دانش آموزان با نیازهای ویژه نیازمند ارتقای جدی است. در نتیجه، ارائه برنامه های جامع توانمندسازی حرفه ای، بازطراحی دوره های تربیت معلم و پشتیبانی ساختاری می تواند آمادگی معلمان را برای اجرای کارآمد این رویکرد تضمین نماید.

کلیدواژه ها:

آمادگی معلمان ، یادگیری مبتنی بر بازی ، مدارس ابتدایی ، دانش پداگوژیک ، خودکارآمدی معلم.