بررسی نقش خودکارآمدی دیجیتال در موفقیت برنامه های آموزش الکترونیکی مدارس

با تسلط همه جانبه زیست بوم های فناوری بر نظام های آموزشی و گذار شتابان به سمت بسترهای یادگیری آنلاین، ابعاد روان شناختی یادگیرندگان به یکی از اصلی ترین تعیین کننده های موفقیت آموزشی مبدل گردیده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و نظام مند نقش خودکارآمدی دیجیتال در موفقیت برنامه های آموزش الکترونیکی مدارس انجام شده است. این مقاله از نوع مروری-اسنادی بوده و با اتکا به روش شناسی تحلیل توصیفی-تحلیلی منابع کتابخانه ای و سنتز پژوهش های پیشین تدوین گردیده است. یافته های حاصل از واکاوی متون نشان می دهد که خودکارآمدی دیجیتال به عنوان باور فرد به توانمندی های خود در به کارگیری موفقیت آمیز ابزارها و سیستم های فناوری، نقش محرک، واسطه ای و تعدیل کننده کلیدی را در بستر آموزش مجازی ایفا می کند. دانش آموزانی که از خودکارآمدی دیجیتال بالایی برخوردارند، اضطراب فناوری کمتری را تجربه کرده، سهولت و کارآمدی درک شده بالاتری نسبت به سیستم های مدیریت یادگیری نشان داده و توانایی بالاتری در یادگیری خودتنظیم گر، تعامل فعال با پلتفرم ها و حل چالش های فنی دارند. در مقابل، ضعف در خودکارآمدی دیجیتال منجر به احساس درماندگی، سردرگمی آموزشی، افت عملکرد تحصیلی و کناره گیری از برنامه های یادگیری الکترونیکی می گردد. همچنین، بررسی ها اثبات می کنند که خودکارآمدی دیجیتال مستقیما تحت تاثیر حمایت های حمایتی اولیا، سرمایه دیجیتال خانواده و پداگوژی مشوقانه معلمان قرار دارد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که ارتقای خودکارآمدی دیجیتال دانش آموزان از طریق تجارب اولیه موفق، ارائه داربست های تکنولوژیک و توانمندسازی هم زمان اولیا و معلمان، شرطی حیاتی برای تحقق اهداف آموزش مجازی و ارتقای کارایی آموزشی در مدارس است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی دیجیتال ، آموزش الکترونیکی ، موفقیت آموزشی ، مدارس ، یادگیری خودتنظیم گر.