بررسی موانع و راهکارهای اجرای آموزش مبتنی بر بازی در مدارس ابتدایی

گذر از روش های آموزش سنتی معلم محور و حافظه پایه به سمت الگوهای فعال و تعاملی، یکی از ضرورت های بنیادی نظام های آموزشی پیشرفته در دوران حاضر است. در این میان، آموزش مبتنی بر بازی به عنوان رویکردی نوآورانه و انگیزشی، نقشی کلیدی در ارتقای کیفیت یادگیری، تعمیق درگیری شناختی و رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا می کند. با این حال، پیاده سازی عملیاتی و یکپارچه سازی پایداری این رویکرد در محیط های واقعی کلاس درس با چالش ها و موانع پیچیده ای مواجه است. هدف پژوهش حاضر، بررسی جامع و تحلیلی موانع ساختاری، پداگوژیک، زیرساختی و نگرشی پیش روی اجرای آموزش مبتنی بر بازی و ارائه راهکارهای عملیاتی و راهبردی برای برطرف سازی این چالش ها در مدارس ابتدایی است. این تحقیق با رویکرد توصیفی-تحلیلی و به روش مروری-کتابخانه ای از طریق بررسی اسنادی منابع معتبر علمی داخلی و بین المللی به نگارش درآمده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که مهم ترین موانع اجرای آموزش بازی محور شامل کمبود تجهیزات و امکانات آموزشی، کمبود زمان در جدول برنامه درسی، فقدان دانش و مهارت های پداگوژیک معلمان در طراحی سناریوهای بازی، مقاومت نگرشی از سوی والدین و مدیران، و عدم هماهنگی نظام های ارزشیابی سنتی با پیامدهای یادگیری بازی محور است. در جهت مقابل، راهکارهای کلیدی برای برطرف سازی این چالش ها در سه سطح دسته بندی شدند: بازطراحی ساختار برنامه درسی و نظام ارزشیابی تکوینی، توانمندسازی حرفه ای معلمان از طریق دوره های کارورزی عملی و آموزش سناریونویسی، و فراهم سازی ابزارهای ارزان قیمت، دیجیتال و فناوری های نوظهور نظیر واقعیت افزوده. همچنین این رویکرد قابلیت بالایی برای مناسب سازی جهت آموزش فراگیر دانش آموزان با نیازهای ویژه نشان می دهد. در نتیجه، ارائه یک نقشه راه نظام مند و پشتیبانی همه جانبه مدیریتی می تواند زمینه را برای استقرار پایدار آموزش بازی محور در دوره ابتدایی هموار سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر بازی ، مدارس ابتدایی ، موانع اجرایی ، راهکارهای آموزشی ، کیفیت یادگیری.