بررسی جایگاه و کارکردهای تربیتی آموزگار در ادبیات تعلیمی فارسی (تحلیل محتوای کمی و کیفی متون منتخب)

پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه و کارکردهای تربیتی «آموزگار» در ادبیات تعلیمی فارسی انجام شده است. روش پژوهش، ترکیبی (تحلیل محتوای کیفی و کمی) است. جامعه آماری شامل متون برجسته ادبیات تعلیمی (گلستان سعدی، مثنوی معنوی و قابوس نامه) بوده که با روش نمونه گیری هدفمند، ابیات و حکایات مرتبط با نقش معلم استخراج گردید. ابزار گردآوری داده ها، سیاهه محقق ساخته مبتنی بر مولفه های تربیتی بود. یافته های کیفی نشان داد که آموزگار در ادبیات فارسی در سه نقش «هدایت گر اخلاقی»، «انتقال دهنده دانش» و «الگوی رفتاری» بازنمایی شده است. یافته های کمی با استفاده از آزمون های آماری نشان داد که بسامد نقش هدایت گری اخلاقی با تفاوت معناداری بیشتر از سایر نقش هاست (p<۰.۰۵). نتیجه گیری حاکی از آن است که در نگرش ادبیات کلاسیک فارسی، رسالت اصلی آموزگار، تربیت روح و اخلاق است و آموزش تئوریک در درجات بعدی قرار دارد.

کلیدواژه ها:

ادبیات تعلیمی ، آموزگار ، تربیت اخلاقی ، تحلیل محتوا ، متون کلاسیک فارسی.