تدوین الگوی محله پایدار با رویکرد نوشهرگرایی (مطالعه موردی: بافت قدیم، جدید، حاشیه و توسعه های جدید شهری زاهدان)

با گذشت بیش از نیم قرن از طرح مفهوم توسعه پایدار، تجارب جهانی نشان داده اند که دستیابی به پایداری شهری در مقیاس کلان با چالش های متعددی همراه است. در این میان، محله به عنوان کوچک ترین مقیاس برنامه ریزی شهری، بستری مناسب برای تحقق اصول پایداری و نوشهرگرایی محسوب می شود. هدف این پژوهش، تدوین الگویی مناسب برای شکل گیری محله پایدار با تاکید بر رویکرد نوشهرگرایی در شهر زاهدان است. روش تحقیق از نوع آمیخته (کیفی–کمی) است؛ در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه با خبرگان و ساکنان محلات قدیم، جدید، حاشیه و توسعه های جدید شهری، گردآوری و طی مراحل کدگذاری باز و محوری تحلیل شد. در ادامه با نظرخواهی چندمرحله ای از خبرگان، درباره ۲۶ معیار، توافق و با استفاده از تحلیل فازی و مدل نقشه شناختی فازی در محیط MATLAB وزن دهی و سناریوسازی شد. نتایج نشان داد شاخص های کالبدی – فضایی، اجتماعی و نوشهرگرایی بیشترین مرکزیت و اثرگذاری را دارند. همچنین، تحلیل مدل تعدیل گری با نرم افزار Warp PLS نشان داد که مدل ارائه شده از برازش مناسبی برخوردار است و روابط میان متغیرها معنادارند.

کلیدواژه ها:

نوشهرگرایی ، محله پایدار ، تحلیل فازی ، مدلWarp PLS ، زاهدان