اسرائیل، ایران و صلح در خاورمیانه، تحلیلی از شکل گیری هویت، دشمن سازی و منطق توسعه طلبی

مقاله حاضر اقدامات اسرائیل را در بازنمایی ایران به عنوان «تهدیدی وجودی» بررسی می کند و نشان می دهد که دشمن سازی بخشی از راهبرد ژئوپولیتیکی و ایدئولوژیک بلندمدت اسرائیل است. چارچوب نظری پژوهش بر تحلیل گفتمان انتقادی فرکلاف و نظریه میدان و سرمایه نمادین بوردیو استوار است. روش شناسی تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل اسناد رسمی، متون سیاسی، گزارش های راهبردی (مانند یینون و بروکینگز)، و سخنرانی های مقامات دو کشور است. نتایج نشان می دهد که اسرائیل ازطریق روش هایی چون تبدیل ایران (به قول بوردیو) به دیگری تهدیدکننده یعنی خطری برای امنیت و مذهب خود و در پی آن به دنبال مشروعیت زدایی بین المللی ایران است؛ درحالی که رفتار ایران عمدتا واکنشی به تهدیدات واقعی است. مطالعه حاضر نتیجه می گیرد که بدون تغییر این ساختارهای گفتمانی و ایدئولوژیک، دستیابی به صلح پایدار در غرب آسیا امکان پذیر نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

اسرائیل ، ایران ، دشمن سازی ، مذهب ، ایدئولوژی ، سیاست خارجی ، گفتمان امنیتی ، تحلیل گفتمان انتقادی