الگوی یکپارچه سیستم های هوشمند مدیریت منابع انسانی در صنعت نفت و گاز: اثر بر کارآیی، شفافیت و مشارکت کارکنان

هدف این پژوهش، تبیین و ارائه الگوی یکپارچه برای استقرار سیستم های هوشمند مدیریت منابع انسانی (AI HRM) در صنعت نفت و گاز و بررسی اثر آن ها بر سه پیامد کلیدی سازمانی، یعنی کارآیی فرایندهای منابع انسانی، شفافیت تصمیم گیری و مشارکت کارکنان است. ادبیات جدید نشان می دهد هوش مصنوعی در مدیریت منابع انسانی، از طریق ابعادی نظیر دقت، اتوماسیون، پردازش بلادرنگ، شخصی سازی و توان محاسباتی، می تواند به کاهش زمان و هزینه فرایندهای HR، بهبود کیفیت تصمیم ها و ارتقای تجربه کارکنان منجر شود. هم چنین، مطالعات میدانی در سازمان های بزرگ و دولتی گزارش کرده اند که استقرار سامانه های یکپارچه AI HRM و مالی، موجب کاهش قابل توجه زمان پردازش، افزایش دقت تخصیص منابع، کاهش سوگیری استخدام و بهبود معنادار شاخص های مشارکت کارکنان می شود. با تکیه بر این شواهد و ویژگی های خاص صنعت نفت و گاز، این مقاله مدلی مفهومی را پیشنهاد می کند که در آن قابلیت های سیستم هوشمند HR به عنوان متغیرهای پیشایند و کارآیی، شفافیت و مشارکت کارکنان به عنوان متغیرهای پیامد، در قالب فرضیه هایی قابل آزمون در یک طرح پیمایشی مدل سازی شده اند. در پایان، دلالت های مدیریتی برای طراحی معماری یکپارچه AI HRM در شرکت های نفت و گاز و پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت منابع انسانی ، صنعت نفت و گاز ، کارآیی ، شفافیت ، مشارکت کارکنان