تحلیل مقایسه ای روشهای پردازش تصویر برای اندازه گیری عرض ترک در سطوح بتنی

ترک های موجود در سازه های بتنی از مهم ترین شاخص های تخریب و کاهش دوام سازه محسوب می شوند و اندازه گیری دقیق عرض آنها نقشی کلیدی در پایش سلامت سازه دارد. در این پژوهش سه رویکرد رایج پردازش تصویر برای محاسبه عرض ترک در تصاویر بخش بندی شده شامل روش اسکلت سازی و فاصله عمود، روش پروفیل شدت روشنایی و روش تحلیل مولفه های متصل مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفته است. برای هر سه روش مجموعه ای از ۵۰ تصویر واقعی از سطوح بتنی ترک دار همراه با مقادیر واقعی عرض ترک مورد استفاده قرار گرفته و معیارهای میانگین خطای مطلق، خطای نسبی درصدی و پایداری در برابر نویز بررسی شده اند. نتایج نشان می دهد که روش اسکلت سازی دقیق ترین عملکرد را در ترک های باریک ارائه می کند، در حالی که روش پروفیل شدت در ترک های عریض تر عملکرد مناسبتری دارد و روش مولفه های متصل پایداری بالاتری در برابر نویز نشان می دهد. با توجه به اینکه مطابق استاندارد ۰۱-ACI۲۲۴ ترک سازه ای دارای عرض حداقل ۰.۱ میلی متر است، ارزیابی تکمیلی نشان داد که روش اسکلت سازی بیشترین توانایی را در تشخیص و سنجش دقیق ترک های سازه ای دارد. بر اساس یافته ها ترکیب اسکلت سازی و تحلیل مولفه های متصل می تواند رویکردی کارآمد و پایدار برای اندازه گیری خودکار عرض ترک پیشنهاد شود.

کلیدواژه ها:

تشخیص ترک بتن ، عرض ترک ، پردازش تصویر ، پایش سلامت سازه