اندازه گیری غلظت سیلیکا در آب های جنوبی دریای کاسپین

در این پژوهش، الگوی توزیع غلظت سیلیکات محلول در آب های حاشیه جنوبی دریای کاسپین با هدف بررسی تغییرات فضایی و ارتباط آن با شرایط هیدرولوژیکی منطقه مطالعه شد. نمونه برداری در چهار ایستگاه ساحلی (امیرآباد، بابلسر، نوشهر و رامسر) در دو عمق سطح و ده متر انجام و غلظت سیلیکات با استفاده از روش اسپکتروفوتومتری در طول موج ۸۱۵ نانومتر اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که غلظت سیلیکات دارای روند کاهشی از شرق به غرب و از سطح به عمق است و بیشترین مقدار در ایستگاه امیرآباد µg/L ۵۵۶ و کمترین مقدار در رامسر µg/L ۱۱۴ ثبت شد. میانگین غلظت سیلیکات اندازه گیری شده µg/L ۲۴۵ با مقادیر گزارش شده در بررسی های پیشین مطابقت قابل توجهی دارد و بیانگر ثبات نسبی ورودی های مواد معدنی و فرآیندهای هیدرودینامیکی حاکم بر منطقه است. استفاده از روش سنجش جذب در طول موج ۸۱۵ نانومتر موجب افزایش دقت اندازه گیری و حذف موثر مزاحمت یون های فسفات شده و قابلیت اعتماد داده ها را بهبود بخشیده است. یافته ها نشان می دهد که سیلیکات محلول می تواند شاخص مناسبی برای ارزیابی تغییرات کیفیت آب، شرایط هیدروگرافی و کنترل های محیطی در آب های جنوبی دریای کاسپین باشد و اهمیت پایش مستمر این ماده را در مطالعات مرتبط با شوری، رفتار ترمودینامیکی و مدیریت منابع آبی برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

آب های سطحی ، دریای کاسپین ، سیلیکات