فناوری منظره صوتی، روش نوین احیای اکوسیستم های ارزشمند و در خطر انقراض آبسنگ های مرجانی و علفزارهای دریایی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 18

فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

KMSU05_020

تاریخ نمایه سازی: 7 مرداد 1405

چکیده مقاله:

در سال های اخیر، تخریب اکوسیستم های دریایی به دلیل تغییرات آب و هوایی، آلودگی و فعالیت های انسانی، چالش های جدی برای حفظ تنوع زیستی ایجاد کرده است. این پژوهش به بررسی تاثیر کاربرد منظره صوتی (soundscape) به عنوان یک روش نوین و غیرتهاجمی در احیای دو اکوسیستم ارزشمند و آسیب پذیر آبسنگ های مرجانی و علفزارهای دریایی می پردازد. منظره صوتی که شامل مجموعه ای از صداهای زیستی، فیزیکی و انسانی در محیط دریایی است به عنوان یک سیگنال حسی و کلیدی جهت جابه جایی و استقرار لاروها و گونه های جوان عمل می کند. در آبسنگ های مرجانی، پخش صداهای سالم مانند صدای میگوهای تپانچه ای و زمزمه های پروانه ماهی ها می تواند میزان استقرار لاروهای مرجانی را تا هفت برابر افزایش دهد، در حالی که در علفزارهای دریایی، غنی سازی صوتی به بهبود وضعیت جامعه ماهی ها و کاهش اثرات آلودگی صوتی کمک می کند. این روش نه تنها تنوع زیستی را سرعت می بخشد، بلکه با تمرکز بر مکانیسم های طبیعی، پایداری بلندمدت اکوسیستم ها را نیز تقویت می نماید. با تحلیل مطالعات موردی از مناطق مختلف جهان، این پژوهش نشان می دهد که غنای آکوستیک می تواند به عنوان مکملی برای استراتژی های سنتی احیا عمل کند و پتانسیل بالایی در حفاظت از اکوسیستم های حساس و بی بدیل دریایی دارد. با وجود مزایای آشکار، چالش هایی مانند کاهش شدت سیگنال صوتی با افزایش فاصله و تاثیرات بالقوه آلودگی های صوتی با منشا انسانی بر کارایی این روش، نیاز به انجام تحقیقات بیشتر را برجسته می سازد. بررسی تاریخی توسعه این رویکرد از دهه ۲۰۱۰ میلادی تاکنون و مقایسه آن با روش های جایگزین مانند کاشت مستقیم مرجان ها یا کنترل گونه های مهاجم، بر اهمیت ادغام منظره صوتی در برنامه های احیای جامع تاکید می ورزد. نتایج نشان می دهد که همزمان با تغییرات آب و هوایی و افزایش نرخ سفیدشدگی مرجان ها، استفاده از منظره صوتی می تواند انعطاف پذیری اکوسیستم ها را افزایش دهد و به اهداف جهانی برنامه توسعه پایدار سازمان ملل متحد کمک کند. همچنین پیشنهاد می شود پایش شبکه های صوتی به طور مداوم برای ارزیابی اثرات بلندمدت آن به کار گرفته شود تا این شیوه نوآورانه به بخشی از دستورالعمل های حفاظت جهانی اکوسیستم های دریایی تبدیل شود.

نویسندگان

دل آرام گل مروی

دکتری تخصصی اکولوژی دریا و مدیر گروه مهندسی فناوری HSE دانشگاه جامع علمی–کاربردی دریایی خاورمیانه