ضرورت بازنگری در نقش مدیریت فرهنگی مدارس در پرتو نظریه های جدید

مدیریت فرهنگی مدارس به عنوان یکی از ارکان اساسی کیفیت بخشی به فرآیند آموزش و پرورش، نقشی فراتر از اداره امور روزمره دارد و به شکل دهی ارزش ها، هنجارها، باورها و الگوهای تعامل در محیط مدرسه منجر می شود. در سال های اخیر، تحولات اجتماعی، گسترش فناوری های اطلاعاتی، تنوع فرهنگی دانش آموزان و پیچیدگی های جدید نظام آموزشی، مدیران مدارس را با چالش هایی مواجه کرده است که با رویکردهای سنتی مدیریت هم خوانی کافی ندارد. از این رو، بازنگری در نقش مدیریت فرهنگی، ضرورتی اجتناب ناپذیر به شمار می رود. این مقاله با روش تحلیلی–اسنادی و با اتکا به نظریه های جدید رهبری آموزشی، به ویژه «رهبری تحول آفرین»، «رهبری توزیعی» و «یادگیری سازمانی»، نشان می دهد که مدیر فرهنگی موفق، علاوه بر ایجاد انسجام فرهنگی، باید زمینه مشارکت معلمان و ذی نفعان، تقویت یادگیری مستمر در مدرسه و سازوکارهای اعتماد و مسئولیت پذیری را نیز فراهم آورد. چارچوب نظری مقاله بر چهار مولفه اصلی استوار است: فرهنگ مدرسه، رهبری تحول آفرین، رهبری توزیعی و یادگیری سازمانی یافته های تحلیل حاضر حاکی از آن است که مدیریت فرهنگی مدارس، زمانی اثربخش است که از مدیریت اداری فاصله گرفته و به رهبری فرهنگی و یادگیرنده تبدیل شود؛ به گونه ای که فرهنگ مدرسه را به موتور بهبود پایدار آموزشی مبدل سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت فرهنگی ، فرهنگ مدرسه ، رهبری تحول آفرین ، رهبری توزیعی ، یادگیری سازمانی