تدوین ضوابط تراکم ساختمانی بافت های فرسوده با رویکردی بر منظر شهری نمونه موردی محله آیت الله غفاری (شهناز) واقع در شهر بندرعباس

رشد روزافزون جمعیت در شهرهای بزرگ، هجوم بی امان جمعیت روستایی ، تمرکز مراکز قدرت و امکانات رفاهی و فرصت های شغلی، ناکارآمدی قوانین و مدیریت ناصحیح از جمله عواملی است که شهرهای بزرگ را با مخاطرات جدی روبرو می کند. از طرفی باید اذعان کرد شهر بندرعباس با توجه به دارا بودن فرصت های شغلی زیاد و نیز مرزهای زیاد آبی با خلیج فارس و دریای عمان از حساسیت های زیادی برخوردار بوده و هر ساله با مهاجرت افراد زیادی به این شهر روبرو است. در این مقاله ما ابتدا بر مفهوم تراکم ساختمانی ، بافت های فرسوده شهری و ارتباط آنها با منظر شهری مرور می نمائیم. هر چند موضوع و مصادیق یاد شده بارها و به شکل های مختلف مورد بحث و بررسی قرار گرفته است اما به نظر می رسد با توجه به سیاست های حاضر شهرداری ها در خصوص بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده شهری نیاز به بازنگری در تعریف و نحوه بکارگیری این مفاهیم در طرح ها و سیاستگذاری های شهرسازانه وجود دارد؛ زیرا اگر با دیدگاه های قبلی و بدون درکی صحیح و قانونمند از تاثیر تراکم ساختمانی (به عنوان یکی از مهمترین ابزارهای شهرسازی ) و در نظر گرفتن ارتباط آن با منظر شهری ، بر بعد کالبدی مسکن و کیفیت محیطی و تعاملات اجتماعی ، به این موضوع پرداخته شود مشکلات ناشی از آن گریبانگیر شهرها خواهد شد . پس به صورت موردی به تدوین ضوابط و مقررات متناسب با معیارهای موثر بر تراکم ساختمانی محله آیت الله غفاری (شهناز) به منظور بهسازی این بافت فرسوده شهری می پردازیم.