تحلیل فضایی توزیع مراکز بهداشتی و زیرساخت های بهسازی محیط در طرح های توسعه شهری

دسترسی عادلانه به مراکز بهداشتی و زیرساخت های بهسازی محیط یکی از شاخص های کلیدی توسعه پایدار شهری و عدالت اجتماعی-فضایی است. توزیع نامتوازن این خدمات در پهنه شهری، به ویژه در کلان شهرهای ایران، موجب شکل گیری نابرابری های عمیق در سطح سلامت عمومی ساکنان مناطق مختلف شده است. این مقاله با استفاده از رویکرد تحلیل فضایی و بهره گیری از داده های کلان شهرهای ایران، به بررسی الگوی توزیع مراکز بهداشتی، شبکه آب و فاضلاب، امکانات جمع آوری پسماند و سایر زیرساخت های بهسازی محیط در قالب طرح های توسعه شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که توزیع این زیرساخت ها با الگوی جمعیتی و نیاز واقعی ساکنان همخوانی ندارد و مناطق حاشیه نشین و بافت های فرسوده به طور مستمر از محرومیت چندبعدی رنج می برند. اصلاح این وضعیت مستلزم ادغام تحلیل فضایی در فرآیند تصمیم گیری طرح های توسعه شهری و اولویت بندی مبتنی بر شواهد است.

کلیدواژه ها:

تحلیل فضایی ، مراکز بهداشتی ، زیرساخت بهسازی محیط ، طرح توسعه شهری ، عدالت فضایی ، GIS