بررسی نقش سرمایه گذاری در دارایی های نامشهود بر ارزش گذاری شرکت های دانش بنیان

در اقتصاد دانش محور امروزی، دارایی های نامشهود به عنوان پیشران های اصلی خلق ارزش و مزیت رقابتی پایدار در سازمان ها شناخته می شوند (Lev, ۲۰۰۱). شرکت های دانش بنیان به دلیل ماهیت نوآورانه و اتکای بالا به دانش فنی، بیش از سایر بنگاه ها تحت تاثیر سرمایه گذاری در منابع غیرفیزیکی قرار دارند (Haskel & Westlake, ۲۰۱۸). هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش و جایگاه سرمایه گذاری در دارایی های نامشهود بر فرآیند ارزش گذاری شرکت های دانش بنیان است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها به شیوه کتابخانه ای و از طریق بررسی متون و پیشینه های پژوهشی گردآوری شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که سرمایه گذاری مستمر در ابعادی نظیر تحقیق و توسعه (R&D)، توسعه سرمایه انسانی و مالکیت فکری، رابطه مثبت و معناداری با افزایش ارزش بازار و جذابیت سرمایه گذاری در این شرکت ها دارد (Bontis, ۱۹۹۸). همچنین، نتایج حاکی از آن است که نادیده گرفتن این دارایی ها در مدل های سنتی ارزش گذاری مالی، منجر به ایجاد شکاف عمیق بین ارزش دفتری و ارزش بازار شرکت های دانش محور می گردد (قلیچ لی، ۱۳۹۹). در نهایت، این مقاله پیشنهاد می دهد که تحلیل گران مالی و مدیران ارشد برای برآورد دقیق تر ارزش شرکت های دانش بنیان، از الگوهای نوین مبتنی بر سرمایه فکری و دارایی های نامشهود استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

دارایی های نامشهود ، ارزش گذاری شرکت ، شرکت های دانش بنیان ، سرمایه فکری ، تحقیق و توسعه