بررسی نقش واسطه ای سرمایه روانشناختی در رابطه بین کوچینگ مدیران و تاب آوری سازمانی (مطالعه موردی: یک شرکت تولیدکننده لوله و اتصالات پلیمری در استان یزد)

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل علی روابط و بررسی نقش واسطه ای سرمایه روانشناختی کارکنان در رابطه بین کوچینگ مدیران و تاب آوری سازمانی در یک شرکت تولیدکننده لوله و اتصالات پلیمری در استان یزد و به روش تحلیل مسیر انجام شده است. این مطالعه به روش توصیفی- همبستگی و از نوع کاربردی است. جامعه آماری شامل کارکنان شرکتی است که برنامه کوچینگ برای مدیران ارشد و میانی اجرا شده است. داده ها از یک نمونه ۱۵۰ نفره با استفاده از پرسشنامه های استاندارد رفتار کوچینگ مدیران (Ellinger et al., ۲۰۰۳)، سرمایه روانشناختی (Luthans et al., ۲۰۰۷) و تاب آوری سازمانی (Prayag et al., ۲۰۱۸) گردآوری شده که پایایی و روایی ابزارها تایید گردید. روش تحلیل داده ها، مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS) در نرم افزار Smart-PLS بود. این روش به دلیل توانایی آن در مدل سازی متغیرهای مکنون و همچنین عدم نیاز به توزیع نرمال داده ها انتخاب شد. نتایج نشان داد که کوچینگ مدیران هم به صورت مستقیم (۴۵/۰ = β) و هم به صورت غیرمستقیم و از طریق نقش واسطه ای سرمایه روانشناختی کارکنان (۶۲/۰ = β بر روی سرمایه روانشناختی و ۵۱/۰ = β اثر سرمایه روان شناختی بر تاب آوری) بر افزایش تاب آوری سازمانی تاثیر مثبت و معناداری دارد. این یافته حاکی از آن است که تقویت حالت های روانشناختی مثبت کارکنان (امید، خوش بینی، خودکارآمدی و تاب آوری فردی)، مکانیسم کلیدی در انتقال اثرات کوچینگ به سطح سازمانی است.

کلیدواژه ها:

کوچینگ مدیران ، تاب آوری سازمانی ، سرمایه روانشناختی