ملاحظات ژنتیکی و درمانی در مدیریت بیماران مبتلا به بیماری ویلسون

بیماری ویلسون یک اختلال اتوزومال مغلوب در هموستاز مس است که در اثر جهش های ژن ATP۷B ایجاد می شود و به تجمع پاتولوژیک مس در کبد و سیستم عصبی مرکزی می انجامد. مقاله مروری حاضر با هدف تحلیل مبانی ژنتیکی و مولکولی بیماری، بررسی طیف جهش ها، تبیین سازوکارهای پاتوفیزیولوژیک و ارزیابی رویکردهای تشخیصی و درمانی با تاکید بر ارتباط ژنوتیپ–فنوتیپ انجام شد. در این مطالعه، شواهد علمی مرتبط با ساختار و عملکرد ATP۷B، ناهمگونی جهشی، شاخص های بیوشیمیایی، آزمون های مولکولی و مداخلات درمانی موجود تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که ناهمگونی ژنتیکی گسترده و تاثیر عوامل تعدیل کننده ژنتیکی و محیطی، سبب تنوع فنوتیپی قابل توجه می شود و همبستگی مستقیم ژنوتیپ–فنوتیپ را محدود می سازد. همچنین تحلیل داده ها بیانگر اینست که تشخیص دقیق تنها از طریق ادغام یافته های بالینی، بیوشیمیایی و مولکولی امکان پذیر می شود و هیچ شاخص منفردی از کفایت تشخیصی برخوردار نیست. درمان های مبتنی بر شلات کننده های مس و زینک کاهش موثری در بار مس ایجاد می کنند، اما پاسخ درمانی متغیر بیماران، ضرورت رویکردهای فردمحور را برجسته می سازد. در مجموع، شواهد موجود از یک چارچوب یکپارچه تشخیصی و درمانی حمایت می کنند که در آن ادغام داده های ژنتیکی با ارزیابی های بالینی، تشخیص زودهنگام و غربالگری خانوادگی را تقویت می کند و مسیر حرکت به سوی پزشکی فردمحور و مداخلات هدفمند را هموار می سازد.

کلیدواژه ها:

بیماری ویلسون ، ژن ATP۷B ، اختلال متابولیسم مس ، کروموزوم ۱۳