ضرورت حجاب و عفاف در جامعه و تاثیر آن بر کاهش آسیب های اجتماعی

اسلام از ظرایفی بهره مند است که موجب استحکام و گرمی خانواده میشود و از پیشرفت فساد و تباهی در جامعه جلوگیری میکند گرچه اسلام همواره بر عفاف و کنترل نفس به عنوان مهمترین عامل درونی برای پرهیز از انحراف تاکید می کند اما در مقابل تاکید میکند که جامعه نیز باید حتی المقدور از عوامل تحریک تهی شود زیرا نمی توان از یک طرف بر خویشتنداری و عفاف توجه کرد و از طرف دیگر زمینه را برای تحریک شهوات فراهم ساخت این سفارش زمانی موثر خواهد بود که محیط خارج نیز تا حدی عاری از عوامل تحریک باشد . حجاب اسلامی ابعادی گسترده دارد که یکی از مهمترین و اساسی ترین ابعاد آن حجاب درونی و باطنی و ذهنی است که فرد را در مواجهه با گناه و فساد از عقاید و ایمان راسخ درونی برخوردار میکند و اساسا این حجاب ذهنی و باطنی است که شکل دهنده پوشش و شکل ظاهری فرد است و پوشش و شکل ظاهری به معنای بر خورداری از همه مراتب عفاف نیست عفاف بدون رعایت پوشش ظاهری مورد قبول نیست و بین رابطه عفاف و حجاب رابطه تاثیر و تاثر متقابل وجود دارد به گونه ای که برخی رابطه ی عفاف و حجاب را نوعی رابطه ریشه و میوه دانسته اند با این تعبیر که حجاب ظاهری داشته باشند ولی عفاف و طهارت باطنی را در خویش ایجاد نکرده باشند. درون پاک بیرونی پاک می پروراند و هرگز قلب پاک موجب بارور شدن میوه ی نا پاک بی حجابی نخواهد شد. از انجا که این موضوع نقش بارزی در کاهش آسیب اجتماعی دارد سعی شده با توجه به جایگاه خانواده نقش آن در پایداری اجتماع ارائه گردد .