تاثیر برخی مواد اصلاح کننده معدنی و آلی (در مقیاس نانو و غیر نانو) بر بهبود خصوصیات فیزیکی و هیدرولیکی خاک های شور

فناوری نانو می تواند به عنوان یک رویکرد نوین در جهت بهبود ویژگی های فیزیکی و هیدرولیکی خاک های شور مورد استفاده قرار گیرد. برهمین اساس مطالعه ای با هدف بررسی تاثیر مواد اصلاح کننده معدنی و آلی (در مقیاس نانو و غیرنانو) بر خاک شور با بافت لومی انجام شد. نمونه برداری از خاک در عمق ۵ تا ۳۰ سانتی متری صورت گرفت و تیمارها شامل بیوچار و نانوبیوچار پوست انار، نانوبنتونیت، زئولیت، میکروسیلیس و نانوسیلیس بر روی ستون های خاکی (با ابعاد ۳۵ × ۱۰ سانتی متر) در قالب طرح کاملا تصادفی و در سه تکرار اعمال شدند. نتایج نشان داد که تمامی مواد اصلاحی منجر به افزایش میانگینوزنیقطرخاکدانه ها، ارتقای شاخص پایداری خاکدانه در آب و بهینه سازی پارامترهای رطوبتی (ظرفیتزراعی، نقطهپژمردگیدائم و آبقابلدسترس) شدند. بیشترین مقدار شاخص پایداری خاکدانه در آب مربوط به تیمار نانوسیلیس بود که نسبت به شاهد ۳۵ درصد افزایش داشت و کمترین جرم مخصوص ظاهری خاک (۵/۱ گرم بر سانتی متر مکعب) نیز در این تیمار مشاهده شد. کمترین مقدار نقطهپژمردگیدائم در این پژوهش مربوط به تیمار سیلیس معمولی بود که با سایر تیمارها در سطح ۵٪ اختلاف معنی دار نشان داد و همچنین افزودن مواد اصلاحی نانو و غیر نانو به خاک لومی شور، به جز تیمار بیوچار، سبب افزایش معنی دار ظرفیتزراعی در سطح ۵٪ نسبت به تیمار شاهد شد. داده ها نشان دادند که افزودن مواد اصلاحی نانو و غیر نانو (به استثنای بیوچار معمولی)، سبب افزایش معنی دار رطوبتقابل دسترس در خاک شور شد. یافته ها موید نقش موثر مواد اصلاحی، به ویژه نانوسیلیس، در بهبود کیفیت ساختاری خاک، پایداری خاکدانه ها و خصوصیات هیدرولیکی خاک است.

کلیدواژه ها:

جرم مخصوص ظاهری ، خشکسالی ، ظرفیت زراعی ، نانو سیلیس ، نانو بیوچار