ارزیابی تاثیر مهاجرت های اقلیمی بر گسترش حاشیه نشینی در کلان شهر مشهد

هدف : این پژوهش با هدف تحلیل تاثیر مهاجرت های ناشی از تغییرات اقلیمی بر گسترش حاشیه نشینی در کلان شهر مشهد انجام شد.روش: این مطالعه به روش ترکیبی و با جامعه آماری ۳۸۴ نفر از مهاجران ساکن در سکونتگاه های غیررسمی مشهد (انتخاب شده به روش خوشه ای) و ۲۰ مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان انجام گرفت. داده ها با پرسشنامه محقق ساخته و مصاحبه گردآوری و با استفاده از تحلیل مسیر، رگرسیون و تحلیل مضمون تحلیل شدند.یافته ها: یافته های کمی نشان داد فشارهای اقلیمی (β=۰.۵۹) و نابرابری فضایی (β=۰.۴۴) تاثیر مستقیم و معناداری بر حاشیه نشینی دارند. همچنین، مهاجرت اقلیمی از طریق کاهش تاب آوری (β=-۰.۳۲) به طور غیرمستقیم بر این پدیده موثر بود. نتیجه گیری: نتایج موید آن است که مهاجرت اقلیمی در غیاب سیاست های حمایتی، نه تنها یک پاسخ اضطراری، بلکه عاملی برای بازتولید فقر و نابرابری فضایی است. مدیریت این پدیده نیازمند تدوین سیاست های فرابخشی، عدالت محور و برنامه ریزی برای افزایش تاب آوری در مبدا و مقصد است.

کلیدواژه ها:

مهاجرت اقلیمی ، سکونتگاه غیررسمی ، تاب آوری ، نابرابری فضایی ، مشهد