بررسی رابطه میان سواد سلامت و کیفیت زندگی با میانجی گری خودمراقبتی با استفاده از معادلات ساختاری در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی آجا

مقدمه: سواد سلامت و خودمراقبتی از عوامل مهم تاثیرگذار بر کیفیت زندگی دانشجویان علوم پزشکی هستند. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه میان سواد سلامت و کیفیت زندگی با میانجی گری خودمراقبتی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی آجا انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع همبستگی چند متغیره به روش مدل یابی معادلات ساختاری است که از نظر زمانی مقطعی است و در شش ماهه اول سال ۱۴۰۳ انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی آجا بود. بر اساس قوانین سرانگشتی، تعداد ۲۹۷ نفر به عنوان نمونه به روش نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد سواد سلامت بزرگسالان، کیفیت زندگی SF-۱۲ و خودمراقبتی بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۴ و Smart PLS نسخه ۳ تحلیل شدند. یافته ها: میانگین نمره سواد سلامت دانشجویان ۱۳/۴۱۷±۷۷/۲۸۳ بود که در سطح "کافی" قرار داشت. میانگین نمره خودمراقبتی ۳/۳۹±۳۴/۲۶ نشان دهنده توانایی بالا در مراقبت از خود بود. میانگین نمره کیفیت زندگی ۵/۴۳±۳۸/۵۳ در سطح خوب قرار داشت. تحلیل مسیر در مدل معادلات ساختاری نشان داد که سواد سلامت و خودمراقبتی هر دو به طور مستقیم تاثیر معناداری بر کیفیت زندگی دارند (۰/۰۰۱>P). همچنین نقش میانجی خودمراقبتی در رابطه بین سواد سلامت و کیفیت زندگی با استفاده از آزمون سوبل تایید شد (۰/۰۵>P، ۲/۰۶۷=Z). نتیجه گیری: سواد سلامت و خودمراقبتی نه تنها به طور مستقیم بر کیفیت زندگی تاثیر دارند، بلکه خودمراقبتی به عنوان یک متغیر میانجی بخشی از تاثیر سواد سلامت بر کیفیت زندگی را نیز تبیین می کند. این نتایج بر اهمیت آموزش های سلامت محور، ارتقای مهارت های خودمراقبتی و توجه به مولفه های روانی-اجتماعی موثر بر کیفیت زندگی دانشجویان تاکید دارد. طراحی مداخلاتی با رویکرد جامع که هم زمان به ارتقای سواد سلامت، بهبود مهارت های فردی و کاهش استرس های آموزشی بپردازد، می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی دانشجویان علوم پزشکی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

Health Literacy ، Quality of Life ، Self-Care ، Students ، کلمات کلیدی: خودمراقبتی ، دانشجویان ، سواد سلامت ، کیفیت زندگی