بررسی تاثیر آموزش راهبردهای تنظیم هیجان مبتنی بر مدل گراس بر پریشانی و پرخاشگری سربازان مراکز درمانی منتخب آجا

مقدمه: تنظیم هیجان یک فرایند شناختی و مهارتی فردی-اجتماعی است که به افراد کمک می کند تا به موقعیت های هیجانی به درستی واکنش نشان داده و سازگاری موثرتری با محیط داشته باشند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی تاثیر آموزش راهبردهای تنظیم هیجان مبتنی بر مدل گراس بر میزان پریشانی و پرخاشگری سریازان در مراکز درمانی منتخب آجا انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش کمی و کاربردی به روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. ۹۶ سرباز از شهرهای ساری و بابلسر به صورت تصادفی انتخاب شدند. مداخله مطابق مراحل گراس شامل ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای در تیرماه ۱۴۰۳ به صورت سخنرانی اجرا شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های پریشانی روانشناختی کسلر و پرخاشگری باس و پری جمع آوری و با نرم افزار SPSS  در سطح معنی داری کمتر از ۰/۰۵ تحلیل شدند. یافته ها: دو گروه از نظر متغیرهای جمعیت شناختی، به جز سطح تحصیلات، همگن بودند. بین گروه های کنترل و مداخله میزان پرخاشگری پیش از مداخله (۰/۵۴۶=P)، پریشانی پیش از مداخله (۰/۵۳۶= P) پریشانی پس از مداخله (۰/۰۸۳= P) تفاوت معناداری نداشت. با این حال، میزان پرخاشگری پس از مداخله در گروه مداخله به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود (۰/۰۰۱= P). همچنین، هر دو متغیر پریشانی و پرخاشگری یک ماه پس از مداخله در گروه مداخله به طور قابل توجهی کمتر از گروه کنترل گزارش شد (۰/۰۰۱>P). نتیجه گیری: نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجان به روش گراس تاثیر معناداری در کاهش پرخاشگری و پریشانی سربازان دارد. سربازانی که از مهارت های تنظیم هیجان بالاتری برخوردارند، کمتر با چالش های رفتاری و روان شناختی مواجه می شوند. با توجه به شرایط ویژه روانی و محیطی دوران سربازی، آموزش این مهارت ها می تواند نقش موثری در کاهش مشکلاتی مانند پرخاشگری و پریشانی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

Aggression ، Emotion Regulation ، Gross's Process Model ، Psychological Distress ، Soldiers ، پرخاشگری ، پریشانی ، تنظیم هیجان ، سربازان ، مدل گراس ​​​​