مقایسه تاثیر دو روش آموزشی همتایان و گروه های کوچک بر آمادگی و نگرش دانشجویان پرستاری آجا در مراقبت از بیماران ترومایی

مقدمه: سنجش و ارتقای آمادگی و نگرش دانشجویان پرستاری در مراقبت از بیماران ترومایی مخصوصا در محیط های نظامی از اهمیت بالایی برخوردار است که انتخاب روش های آموزشی اثربخش در این زمینه ضروری است. هدف: هدف مطالعه حاضر مقایسه تاثیر دو روش آموزشی همتایان و گروه های کوچک بر آمادگی و نگرش دانشجویان پرستاری آجا در مراقبت از بیماران ترومایی بود. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کار آزمایی بالینی بوده و جامعه آماری آن تمام دانشجویان ترم ششم، هفتم و هشتم کارشناسی پرستاری در سال ۱۴۰۲ بودند. ۹۰ دانشجو به صورت در دسترس انتخاب و به روش قرعه کشی به سه گروه های کوچک، همتایان و کنترل تخصیص یافتند. برنامه مراقبت های پیشرفته حیاتی بیماران ترومایی برای گروه های آزمون بر اساس روش مربوطه انجام شد. گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها، از فرم مشخصات دموگرافیک دانشجویان، پرسشنامه سنجش آمادگی در مراقبت از بیماران ترومایی و پرسشنامه سنجش نگرش استفاده شد که قبل و دو هفته پس از اتمام مداخله بررسی شدند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که قبل از مداخله، میانگین نگرش و آمادگی دانشجویان سه گروه تفاوت آماری معنی داری نداشتند (۰/۰۵۱P=، ۰/۴۹=P). میانگین نمرات آمادگی دانشجویان بعد از مداخله در گروه همتا و در گروه های کوچک تفاوت معنی داری داشت (۰/۰۰۱>P). میانگین نمرات نگرش دانشجویان نیز در دو گروه مداخله بهبود پیدا کرده بود (۰/۰۰۱>P) اما بین دو مداخله آموزشی، تدریس به سبک همتایان و گروه های کوچک تفاوت آماری وجود نداشت (۰/۴۱P=). نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه می توان برای کسب آمادگی بیشتر دانشجویان در مراقبت از بیماران، از هر دو روش آموزشی همتایان و گروه های کوچک استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

Attitude ، Caring for Trauma Patients ، Nurses ، Peer Education ، Preparedness ، Students ، Small Group ، آمادگی ، آموزش همتا ، پرستاران ، دانشجویان ، نگرش ، گروه کوچک ، مراقبت از بیماران ترومایی