بررسی تاثیر کرامت درمانی بر انگ درونی بیماران افسرده بستری و مراجعه کننده سرپایی به بیمارستان منتخب نظامی: یک مطالعه کارآزمایی بالینی

مقدمه: مبتلایان به اختلالات روان به دلیل کمبود آگاهی در حیطه سلامت روان، درکی اشتباه از اختلالات روانی دارند و گاهی این درک نادرست با انگ (Stigma) و نگرش های نامناسب همراه شده و سبب ایجاد تبعیض های صدمه زننده می شود. هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر کرامت درمانی بر انگ درونی بیماران افسرده بستری و مراجعه کننده سرپایی در یک مرکز روان پزشکی انجام شده است. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده کنترل دار است. جامعه پژوهش شامل بیماران افسرده بستری و مراجعه کننده سرپایی به بیمارستان روان پزشکی منتخب آجا در شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند. تعداد ۷۲ نفر با روش نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند و سپس تخصیص نمونه ها در دو گروه آزمون و کنترل با روش بلوک های تصادفی (۶ بلوک ۴ تایی) صورت گرفت. گروه آزمون علاوه بر دریافت درمان های روتین در مرکز درمانی، کرامت درمانی را نیز به مدت دو هفته به عنوان مداخله اصلی این مطالعه دریافت کردند. جمع آوری داده های مطالعه، با پرسشنامه ویژگی های جمعیت شناختی و مقیاس انگ درونی شده ی بیماری اعصاب و روان (ISMI)، انجام شد. یافته ها: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که قبل از مداخله (کرامت درمانی)، در میانگین نمره انگ درونی بین دو گروه آزمون (۱۴۶/۳ ± ۲۴۴/۰) و کنترل (۸۹۳/۲ ± ۴۶۶/۰) تفاوت آماری معناداری وجود نداشت، ولیکن پس از اتمام مداخله، میانگین نمره انگ درونی در گروه کرامت درمانی (۷۸۷/۱±۲۵۴/۰) از نمره گروه کنترل (۱۱۷/۳ ± ۲۱۹/۰) کمتر بود که این به معنای اثرگذاری کرامت درمانی بوده و اختلاف از نظر آماری نیز معنادار بود (۰۰۱/۰>P). نتیجه گیری: مداخلات مبتنی بر کرامت درمانی می تواند به عنوان یک روش موثر برای کاهش انگ درونی پیشنهاد شود. لذا، محققین حوزه ی اختلالات روان و به طور خاص پرستاران شاغل در مراکز تخصصی روان پزشکی می توانند از این روش غیر دارویی، در بیماران مبتلا به افسردگی، علاوه بر درمان های روتین بهره مند شوند.

کلیدواژه ها:

Clinical Trial ، Depression ، Dignity Therapy ، Stigma ، افسردگی ، انگ ، کارآزمایی بالینی ، کرامت درمانی