بررسی تاثیر مدل مراقبت پیگیر بر خودکارآمدی بیماران تحت همودیالیز در یک بیمارستان منتخب نظامی در تهران

مقدمه: همودیالیز و مشکلات ناشی از آن، تغییرات زیادی در زندگی این بیماران ایجاد می کند که نیازمند مشارکت خود بیمار در انجام مراقبت از خود در روند درمان می باشد. خودکارآمدی در بیماران تحت همودیالیز منجر به خودمدیریتی مناسب تر مشکلات می شود. هدف: این مطالعه با هدف تعیین تاثیر مدل مراقبت پیگیر بر خودکارآمدی بیماران تحت همودیالیز انجام شد. مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر یک مطالعه کارآزمایی بالینی است که بر روی ۷۴ نفر از بیماران تحت همودیالیز مراجعه کننده به بیمارستان شهید چمران شهر تهران در سال ۱۴۰۲ انجام شد. بیماران با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی ساده با پرتاب سکه در دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند. در گروه آزمون علاوه بر مراقبت های روتین، مدل مراقبت پیگیر اجرا شد. میزان خودکارآمدی بیماران قبل، بلافاصله و یک ماه بعد مداخله سنجیده شد. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه مشخصات فردی و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر استفاده شد. داده ها پس از جمع آوری در نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ وارد شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. ۰/۰۵>P به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد. یافته­ ها: قبل از مداخله، دو گروه، از نظر مشخصات فردی و میانگین خودکارآمدی (آزمون: ۴/۴۹±۳۶/۶۷، کنترل: ۵/۴۴±۳۴/۶۲) اختلاف معناداری نداشتند (۰/۰۵خودکارآمدی بعد از مداخله، در گروه آزمون ۸/۳۷±۶۲/۳۵ و در گروه کنترل ۲/۱۸±۳۴/۱۳ بود که بین دو گروه تفاوت آماری معناداری مشاهده شد (۰/۰۰۱>P) و در گروه آزمون، خودکارآمدی ارتقاء پیدا کرده بود. در زمان پیگیری نیز، این تفاوت بین دو گروه معنی دار بود (۰/۰۰۱>P) و در گروه آزمون خودکارآمدی همچنان بالاتر بود. نتیجه گیری: با توجه به تاثیر مدل مراقبت پیگیر در افزایش خودکارآمدی بیماران تحت همودیالیز، استفاده از الگوی مراقبت پیگیر در بیماران تحت همودیالیز توصیه می­شود.

کلیدواژه ها:

Continuous Care Model ، Hemodialysis ، Self- Efficacy ، خودکارآمدی ، همودیالیز ، مدل مراقبت پیگیر