سیمای دنیا در نگاه فردوسی و ابوالعتاهیه با استناد به قرآن و احادیث

قرآن کریم واحادیث از آغاز تا کنون به خاطر داشتن بار معنایی و برخورداری از جمال لفظی و معنویت غیر قابل وصف، همواره الگویی مناسب برای بسیاری از شاعران بوده است. با تامل در اشعار فردوسی و ابوالعتاهیه فهمیده می شود که این دو شاعر برای تبیین مفاهیم در موارد زیادی قرآن را مورد استناد قرار داده اند . یکی از شالوده های فکری این دو شاعر که در اشعارشان به خوبی تبیین شده است، مذمت و نکوهش و تحقیر دنیا و دلبسته نبودن به آن است . از نگاه آنان دنیا مجموعه ای از امور فریبنده، ناپایدار ، سرشار از مکر و خدعه، لبریز از رنج و گرفتاری است. ممکن است اسباب راحتی انسان را فراهم کند ولی زندان انسان مومن است. دنیا، گذرگاه وخانه موقت انسانها است و با همه زیبایی که دارد زودگذر و فانی است و لازم است از این سرای موقتی توشه ای برای سرای جاودان برداشت. هدف تحقیق این است که با بررسی آموزه های دینی و اثر گذاری که در افکار این دو شاعر بر جای گذاشته، ماهیت دنیا و نوع جهت گیری صحیح انسان را نسبت به دنیا تعیین نماید.

کلیدواژه ها:

قرآن ، احادیث ، فردوسی ، ابوالعتاهیه ، دنیا ، سرای فنا.