وجوه پنجگانه فرامتنیت ژرار ژنت در رمان تنگسیرصادق چوبک

فرادهش متنی (فرامتنیت) مناسباتی است که متن را خواه به صورت آشکار و خواه به صورت پنهان، در ارتباط با دیگر متون قرار می دهد. فرامتنیت مورد نظر ژنت، سطح وسیع تری از بینامتنیت کریستیوایی است. کارکرد بینامتنیت آن است که تصورات رابطه ای بودن، ارتباط بینابینی و وابستگی متقابل در حیات فرهنگی مدرن را برجسته می کند. واژه متن دال بر یک بافته، یک بافت درهم تنیده است و از این رو بینامتنیت، وابسته به انگاره های شبکه توری، بافت، و جامه ای متنی درهم تنیده از تار و پود از پیش نوشته ها و از پیش خوانده هاست. بنابراین هر متنی معنای خود را از رابطه دیگر متون به دست می آورد که به شیوه های گوناگونی می تواند ترسیم شود. صادق چوبک؛ نویسنده ای خلاق و آشنا با اصول و تکنیک های نوین داستان نویسی آگاهانه و ناخودآگاه در رمان تنگسیر از شبکه های متنی پیچیده و مختلفی بهره برده است. هدف از پژوهش بررسی و تحلیل وجوه پنجگانه فرامتنیت ژنت در رمان تنگسیر صادق چوبک است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی و به شیوه کتابخانه ای است. یافته های پژوهش نشان می دهد از وجوه پنج گانه نظریه فرامتنیت ژنت، پیرامتنیت و زبرمتنیت در رمان تنگسیر بسامد قوی تری داشته و از دیگر وجوه برجسته تر است.

کلیدواژه ها:

فرامتنیت