جلوه های مختلف تکرار در رباعیات باباافضلالدین مرقی کاشانی .

بی تردید یکی از عواملی که رباعیات باباافضل را دلنشین، جذاب و برجسته ساخته و مخاطب را مسحور و مجذوب خود کرده، استفاده از شگردهای ادبی و بلاغی است. باباافضل در عین سادگی و بی پیرایگی و گم نشدن در الفاظ فلسفی و عرفانی اتفاقا از آرایه های ادبی به همراه بلاغت ادبی کلام خود را نمایان و پر مخاطب کرده است. بابا افضل آگاهانه و گاه زیرکانه از آرایه ادبی تکرار، به همراه جناس و ایهام و تخیلات ادبی تشبیه و استعاره، سخن و اندیشه خود را استحکام بخشیده و ماندگار کرده است. چرا که هدف از تکرار، اندیشه ای را برجسته ساختن و یا به جنبه ای از یک تفکر، جلوه خاصی بخشیدن است. کاربرد تکرار در شبکه ای از آرایه ها، آن هم در قالب کوچک رباعی، نمایشی از اقتدار و تبحر او در آمیزش و آموزش دیدگاه های خویش است. در این مقاله برآنیم با روش کتابخانه ای و اسنادی تا جایی که کلام به اطناب نکشد جلوه هایی از آرایه تکرار را در رباعیات باباافضل آشکار سازیم تا نشان دهیم که شاعر چگونه با شگرد بلاغت توانسته اندیشه های اخلاقی، عرفانی و فلسفی خود را با بیانی روشن بیان کند و در نتیجه مورد توجه عام و خاص گردد.

کلیدواژه ها:

ایهام