مالکیت توکن های غیرمثلی به عنوان موضوع قراردادهای هوشمند در حقوق ایران و اتحادیه اروپا

تحولات فناوری دیجیتال و ظهور توکن های غیرمثلی به عنوان دارایی های منحصربه فرد، چالش های جدیدی را در شناسایی مالکیت دیجیتال ایجاد کرده است. نگارندگان این پژوهش با روش تطبیقی- تحلیلی به بررسی این مسئله می پردازند که آیا این توکن ها می توانند در نظام های حقوقی ایران و اتحادیه اروپا موضوع حق مالکیت عینی قرار گیرند و چه چارچوب قانونی می تواند امنیت حقوقی آنها را تضمین کند. یافته ها نشان می دهد قوانین سنتی مبتنی بر مالکیت مادی پاسخگوی این تحول نیست. پیشنهاد می شود با الهام از مدل های نوینی مانند قانون توکن لیختن اشتاین و مقررات دارایی رمزنگاری اتحادیه اروپا، چارچوبی مستقل و بی طرف از فناوری برای مالکیت دیجیتال طراحی شود که ضمن انطباق با اصول حقوقی و فقهی ایران، بستر لازم را برای توسعه پایدار این بازار فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

توکن غیرمثلی ، حقوق ایران ، قرارداد هوشمند ، مالکیت دیجیتال ، مقررات اتحادیه اروپا