بررسی روابط چندگانه یادگیری خود راهبر، تاب آوری تحصیلی و حمایت اجتماعی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ناشنوای دوره ابتدایی شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه یادگیری خودراهبر، تاب آوری تحصیلی و حمایت اجتماعی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ناشنوای دوره دوم ابتدایی شهر اصفهان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل 40 نفر از دانش آموزان ناشنوای دوره دوم ابتدایی مدارس استثنایی ناشنوایان شهر اصفهان در سال تحصیلی 1404-1405 بود که به دلیل محدود بودن جامعه، به روش سرشماری انتخاب شدند. پس از ریزش 10 نفر، داده های 30 دانش آموز در تحلیل نهایی مورد استفاده قرار گرفت. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر، کینگ و تاگ (Fisher, King & Tague, 2001)، پرسشنامه تاب آوری تحصیلی ساموئلز (Samuels, 2004)، پرسشنامه حمایت اجتماعی واکس و همکاران (Vaux et al., 1986) و ابزار پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (Pham & Taylor, 1999) استفاده شد. داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین یادگیری خودراهبر و پیشرفت تحصیلی (r=0.785)، بین تاب آوری تحصیلی و پیشرفت تحصیلی (r=0.712) و بین حمایت اجتماعی و پیشرفت تحصیلی (r=0.648) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که این سه متغیر در مجموع 79.4 درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین می کنند (R²=0.794). در این میان، یادگیری خودراهبر با ضریب بتای β=0.546 بیشترین سهم را در پیش بینی پیشرفت تحصیلی داشت و پس از آن تاب آوری تحصیلی با β=0.324 و حمایت اجتماعی با β=0.228 قرار گرفتند. بر این اساس، هر سه متغیر نقش معناداری در پیش بینی پیشرفت تحصیلی داشتند و یادگیری خودراهبر قوی ترین پیش بین بود.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، تاب آوری تحصیلی ، حمایت اجتماعی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ناشنوای دوره ابتدایی