نقش آموزش و پرورش در کارآفرینی و کاهش بیکاری: رویکردی اقتصاد سیاسی

بیکاری ساختاری، به ویژه در میان فارغ التحصیلان دانشگاهی، به عنوان یکی از چالش های مزمن اقتصاد سیاسی ایران، ریشه در ناهماهنگی نظام آموزشی با نیازهای بازار کار دارد. این مقاله با بهره گیری از رویکرد اقتصاد سیاسی، به بررسی نقش تحول آفرین آموزش و پرورش در ترویج کارآفرینی و کاهش نرخ بیکاری می پردازد. استدلال اصلی آن است که نظام آموزشی سنتی، با تاکید بر حافظه محوری و مدرک گرایی، نه تنها نیروی کار خلاق پرورش نمی دهد، بلکه به بازتولید وابستگی به اشتغال دولتی دامن می زند. در مقابل، آموزش کارآفرینانه از طریق توانمندسازی مهارت های نرم، سواد مالی و تفکر حل مسئله، می تواند به عنوان یک راهبرد کلان برای خروج از بن بست اشتغال عمل کند. یافته ها حاکی از آن است که اراده ی سیاسی برای تغییر محتوای درسی و تخصیص بودجه های هدفمند، شرط لازم و کافی برای تبدیل آموزش و پرورش به موتور محرک اقتصاد مقاومتی و اشتغال زایی پایدار است.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، کارآفرینی ، بیکاری ، اقتصاد سیاسی ، سرمایه انسانی ، سیاست گذاری آموزشی