نقش تعدیل گر هوش مصنوعی بر رابطه بین انگیزش شغلی و عدالت سازمانی با بهبود عملکرد کارکنان در سازمان های دولتی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل گر هوش مصنوعی بر رابطه بین انگیزش شغلی و عدالت سازمانی با بهبود عملکرد کارکنان در سازمان های دولتی شهر مشهد انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل کارکنان شهرداری مشهد می باشد که با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه های استاندارد بود که روایی و پایایی آن ها با استفاده از شاخص های AVE، CR و آلفای کرونباخ تایید گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و نرم افزار SmartPLS ۳ استفاده شد. نتایج نشان داد که انگیزش شغلی و عدالت سازمانی تاثیر مثبت و معناداری بر بهبود عملکرد کارکنان دارند. همچنین، کاربرد هوش مصنوعی به عنوان یک متغیر تعدیل گر، شدت رابطه مثبت بین انگیزش شغلی و عدالت سازمانی با عملکرد کارکنان را به طور معناداری تقویت می کند. استقرار سیستم های مبتنی بر هوش مصنوعی در سازمان های دولتی، نه تنها مستقیما کارایی را افزایش می دهد، بلکه با شفاف سازی فرآیندها و سیستم های پاداش دهی، اثربخشی انگیزش و ادراک عدالت را در راستای ارتقای عملکرد نیروی کار دوچندان می سازد.