بررسی معماری آرامگاه شمس تبریزی با رویکرد طراحی مقابر

اماکن آرامگاهی همواره از جایگاه ویژه ای در معماری ایران برخوردار بوده اند. از آنجا که آرامگاه شمس تبریزی به واسطه وجود شخصیت عرفانی و صوفی شمس تبریزی مکان مقدسی شمرده می شود، متعاقبا، نیازمند یک فضای روحانی در شان و منزلت مقام شمس تبریزی نیز است. کارکرد اصلی آرامگاه ها برآوردن نیازهای مخاطبان خود است، اما در آرامگاه شمس تبریزی این طور به نظر می رسد که فضاهای طراحی شده نتوانسته اند حس یک مکان مقدس را در ذهن مخاطبان القا کنند. از این رو در این پژوهش با توجه به اصول تدوین شده جهت طراحی مقابر به نقد و بررسی معماری در آرامگاه شمس تبریزی پرداخته ایم. روش تحقیق روش توصیفی-تحلیلی است که رویکرد کیفی دارد. در بخش توصیفی به بررسی اسناد و مدارک کتابخانه ای پرداخته شده و از طریق آن اصول و مبانی نظری طراحی آرامگاه تدوین گردید. در بخش تحلیل نیز از طریق مشاهده نمونه ی مورد بررسی و نقد قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

معماری ، مقبره ، شمس تبریزی ، آرامگاه