پایداری زیبایی شناسی در طراحی و معماری داخلی ایران؛ تعارض مدرنیسم تقلیدی و هویت بومی در فضاهای معاصر

در دو دهه ی اخیر، طراحی داخلی ایران بیش از هر زمان دیگر تحت تاثیر جهانی شدن، رشد رسانه های اجتماعی و الگوریتم های بصری، از بستر فرهنگی و اقلیمی خود فاصله گرفته است. این روند منجر به شکل گیری مدرنیسم تقلیدی شده است؛ جریانی که در آن فرم مدرن پذیرفته شده اما روح و معنا که حاصل تعامل با هویت بومی است یا نادیده گرفته شده یا تقلیل یافته است. پیامد این وضعیت یکنواختی بصری در کافه ها، بوتیک ها، مراکز خرید و ساختمان های اداری، حذف رنگ های بومی و بافت های فرهنگی و کاهش حس تعلق به مکان است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی - توصیفی و بهره گیری از داده های آماری و مطالعات موردی، بحران پایداری زیبایی شناسی در طراحی داخلی ایران را بررسی می کند و نشان می دهد که پایداری صرفا محدود به مصرف انرژی یا انتخاب مصالح نیست بلکه شامل تداوم هویت، فرهنگی، روانی و ادراکی فضا نیز می شود. یافته ها حاکی از آن است که نبود حمایت حقوقی، تقلید کورکورانه از ترندهای جهانی و غفلت از عناصر بومی، موجب کاهش تنوع فرهنگی، تهی شدن معنا و شکل گیری بحران هویت فضایی شده است. نتایج این مطالعه تاکید می کند که بازتعریف مدرنیته به زبان بومی، بازخوانی خلاقانه ی ریشه ها در زبان معاصر و بازگرداندن عناصر هویتی همچون رنگ، نور و بافت راهکارهایی کلیدی برای احیای پایداری زیبایی شناسی در طراحی داخلی ایران هستند. دغدغه ی اصلی این پژوهش پرسشی ساده اما عمیق است: «پرشین گرین کجا رفت؟» پرسشی که در پس آن تمایل به بازگرداندن رنگ، نور و روح ایرانی به طراحی معاصر نهفته است.

کلیدواژه ها:

طراحی داخلی ، ایران ، پایداری ، زیبایی شناسی ، مدرنیسم تقلیدی ، هویت بومی ، یکنواختی فضا ، جامعه شناسی فضا