نقش حکمروایی خوب شهری در مدیریت پایدار سکونتگاه های غیررسمی (مطالعه موردی منطقه ۲ شهر مشهد)

مدیریت سکونتگاه های غیررسمی به ویژه در کلانشهرهای ایران به یک مسئله اجتماعی پیچیده بدل شده است که حل پایدار آن مستلزم به کارگیری رهیافتی میان رشته ای و عبور از نگاه های تک بعدی است. مفهوم حکمروایی خوب شهری با ارائه چارچوبی نظری عملی ابزارهای نوینی را برای مواجهه با این چالش های ساختاری در اختیار سیاست گذاران و مدیران شهری قرار می دهد. این چارچوب با تاکید بر گذار از الگوی صرفا حکومت محور و تمرکز بر فناوری های اجرایی بر اصولی بنیادین استوار است. این مقاله با بهره گیری از رویکرد توصیفی-تحلیلی و با تکنیک گردآوری اطلاعات به صورت اسنادی و میدانی، در پی آن است تا به تبیین جایگاه نظریه حکمروایی خوب و شاخص های آن بپردازد سپس وضعیت موجود منطقه ۲ مشهد را در خصوص این شاخص ها مورد تحلیل و واکاوی قرار دهد و در نهایت راهبردهای عملیاتی برای مدیریت پایدار این سکونتگاه ها را ارائه نماید. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که تحول در مدیریت سکونتگاه های غیررسمی منطقه ۲ مشهد، مستلزم اتخاذ رویکردی حکمروایانه و بومی سازی اصول حکمروایی خوب متناسب با شرح وظایف معاونت های تخصصی از جمله معاونت های شهرسازی و معماری، اجتماعی و فرهنگی، مالی و اقتصادی و شرایط فعلی مناطق درگیر حاشیه نشینی در تمامی ابعاد است. بدون تردید تدوین برنامه های عملیاتی متناسب با هر اصل و انطباق آن با شرح وظایف نهادهای ذیربط و شرایط خاص منطقه ۲ گام ضروری در حرکت به سمت مدیریتی پایدار و یکپارچه است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی شهری ، شهرنشینی ، سکونتگاه های غیر رسمی ، منطقه ۲ مشهد