تحلیل جایگاه حکمت اسلامی در شهرسازی و توسعه پایدار ایران معاصر (۱۴۰۴) چالش ها و پیامدهای غفلت از رویکرد حکمی در برنامه ریزی شهری

توسعه پایدار شهری در دهه های اخیر به یکی از کلیدی ترین دغدغه های نظری و عملی شهرسازی در ایران بدل شده است. با این حال غلبه رویکردهای تکنوکراتیک و شاخص محور در برنامه ریزی شهری اغلب موجب غفلت از مبانی معرفتی انسان شناختی و غایت مند توسعه شده است. حکمت اسلامی به عنوان سنتی فکری که بر پیوند عقل، اخلاق، معنا و عمل اجتماعی تاکید دارد، می تواند چارچوبی بدیل و مکمل برای فهم و تحقق توسعه پایدار شهری فراهم آورد. این مقاله با رویکردی تحلیلی انتقادی، به بررسی جایگاه کنونی حکمت اسلامی در شهرسازی ایران معاصر (۱۴۰۴) می پردازد، چالش های اصلی پیش روی رویکرد حکمی در برنامه ریزی شهری را تبیین می کند و پیامدهای بی توجهی به این رویکرد را در سطوح فضایی، اجتماعی و زیست محیطی تحلیل می نماید. یافته های پژوهش نشان می دهد که غفلت از حکمت اسلامی منجر به تقلیل مفهوم توسعه پایدار به مجموعه ای از شاخص های کمی شده و از شکل گیری شهرهایی انسان محور، معناگرا و متوازن جلوگیری کرده است.

کلیدواژه ها:

حکمت اسلامی ، شهرسازی ، توسعه پایدار ، برنامه ریزی شهری ، عقلانیت حکمی ، ایران معاصر