بررسی شهرسازانه مقایسه حکمت اسلامی و مطالعه عامل انسانی در توسعه منطقه ای نگاهی به اصول کاربردها و پیامدها مطالعه موردی منطقه شهری تهران ری

توسعه منطقه ای در دهه های اخیر به عنوان یکی از مهمترین موضوعات برنامه ریزی شهری و منطقه ای مطرح شده است. مطالعات غربی عمدتا بر تحلیل اقتصادی و عوامل انسانی متمرکز بوده و شاخص های رشد اقتصادی، جمعیتی و اجتماعی را در نظر می گیرند. در مقابل حکمت اسلامی، با توجه به آموزه های قرآن و سنت بر محور انسان، عدالت، محیط زیست و تعادل میان منابع و نیازهای انسانی تاکید دارد. این مقاله با هدف مقایسه میان حکمت اسلامی و مطالعه عامل انسانی در توسعه منطقه ای به بررسی اصول، شاخص ها و کاربردهای آن در برنامه ریزی و مدیریت مناطق شهری و روستایی می پردازد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است و با استفاده از منابع کتابخانه ای و مقالات علمی به تحلیل تطبیقی پرداخته شده است. نتایج نشان می دهد که اصول حکمت اسلامی می تواند به تقویت توسعه انسانی، عدالت فضایی و پایداری منطقه ای کمک کند و مکمل مطالعات غربی عامل انسانی باشد.

کلیدواژه ها:

توسعه منطقه ای ، عامل انسانی ، حکمت اسلامی ، پایداری ، عدالت فضایی