چارچوب یکپارچه مهندسی شهرسازی برای توسعه شهری پایدار ترکیب هوشمند کاربری زمین، تاب آوری شهری و عدالت فضایی در کلان شهرهای ایران

در دهه های اخیر رشد سریع شهرنشینی در ایران سبب بروز مسائل پیچیده ای در مدیریت، برنامه ریزی و مهندسی شهرها شده است. کلان شهرهای کشور با چالش هایی همچون گسترش افقی بی رویه، ضعف در زیرساخت های حمل ونقل، نابرابری فضایی، آسیب پذیری در برابر مخاطرات طبیعی و افزایش آلودگی محیطی مواجه اند. از سوی دیگر پارادایم جهانی توسعه پایدار شهری بر لزوم اتخاذ سیاست هایی تاکید می کند که ابعاد اقتصادی، اجتماعی، محیطی و کالبدی را به صورت یکپارچه پوشش دهد. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک چارچوب نوآورانه در مهندسی شهرسازی و با تمرکز بر سه مولفه «کاربری زمین هوشمند»، «عدالت فضایی» و «تاب آوری شهری» انجام شده است. روش پژوهش شامل تحلیل اسنادی، مدل سازی مفهومی و الگوبرداری تطبیقی از تجربیات جهانی است. یافته ها نشان می دهد که توسعه پایدار در شهرهای ایران تنها زمانی قابل تحقق است که سیاست گذاری شهری از یک رویکرد بخشی به یک رویکرد سیستماتیک چندسطحی و داده محور تبدیل شود. در نهایت می کند که قابلیت استفاده در تدوین طرح های جامع، تفصیلی، راهبردی و مدیریت شهری هوشمند را دارد.

کلیدواژه ها:

مهندسی شهرسازی ، توسعه شهری پایدار ، عدالت فضایی ، کاربری زمین هوشمند ، تاب آوری شهری ، برنامه ریزی فضایی ، کلان شهرهای ایران