بررسی روش انتقال حق توسعه TDR برای حفاظت از میراث سبز (باغات) در باغ شهرها نمونه موردی ارومیه

باغات شهری به عنوان میراث ارزشمند فرهنگی و اکولوژیکی نقش حیاتی در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان و حفظ تعادل زیست محیطی ایفا می کنند. هدف اصلی این پژوهش امکان سنجی اجرای رویکرد انتقال حق توسعه برای حفاظت از باغات شهر ارومیه و تاثیرات اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی آن بوده است. روش تحقیق ترکیبی از رویکردهای کمی و کیفی با استراتژی پیمایشی-بررسی بود که در آن از روش تصمیم گیری چندمعیاره WASPAS برای شناسایی و اولویت بندی باغات و مناطق مناسب استفاده شد. گردآوری داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته از ۳۰ کارشناس مدیریت شهری، بررسی های میدانی از ۵ باغ نمونه انتخاب شده به روش نمونه گیری خوشه ای و مطالعه اسناد رسمی انجام گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش آنتروپی شانون برای وزن دهی معیارها، رگرسیون گام به گام برای شناسایی عوامل موفقیت و تحلیل هزینه-فایده برای ارزیابی اقتصادی صورت پذیرفت. نتایج پژوهش نشان داد که رضایت مندی اقتصادی مالکان با ضریب ۰/۴۹۲ مهم ترین عامل موفقیت TDR است، وجود اراضی بایر با وزن ۰/۱۶۲ اصلی ترین معیار تعیین مناطق دریافت می باشد. برنامه TDR می تواند ضمن حفظ بیش از ۵۰ درصد باغات، سود اقتصادی ۷/۸ درصدی برای مالکان ایجاد کند. ارزش سالانه خدمات اکوسیستمی باغات ۷۲۰۸۰ میلیون ریال برآورد شد و توازن نسبی بین عرضه (۲۴۴ هکتار) و تقاضای (۲۳۰/۳ هکتار) حق توسعه امکان پذیری اقتصادی برنامه را تایید می کند.

کلیدواژه ها:

میراث سبز ، انتقال حق توسعه ، حفاظت ، توسعه پایدار ، اصلاح سیاست ، مشارکت جامعه